Prace nad kosmiczną budą dla psa rozpoczęto 10 października 1957. Pojemnik był oparty na konstrukcji, której używano wcześniej do wysyłania psów na loty suborbitalne. Pojemnik, przypominający beczkę, został zmodyfikowany tak, aby pasażer mógł przeżyć w nim kilka dni, a nawet tygodni. Modyfikacja obejmowała zamontowanie automatycznego urządzenia do podawania karmy, systemu dostarczania i regulowania dopływu tlenu oraz chemicznego usuwania pary wodnej i dwutlenku węgla.
Wybór psa Każdy naukowiec pracujący w programie treningowym sporządził własny raport o fizjologicznych reakcjach każdego psa w poszczególnych etapach treningu. Wyniki zestawiono i porównano z wynikami badań weterynaryjnych. Ostateczny wybór padł na Kudriawkę (Kędziorek), czyli Łajkę, choć osiągnięte przez nią wyniki nie należały do najlepszych. Była spokojna, dobrze się przystosowywała do zmieniających się warunków, ale przynajmniej jeden z pozostałych psów – Albina – był lepszym kandydatem do lotu. Dobre wyniki osiągała też Muszka, której przypadła rola psa technicznego. Miała zastępować Łajkę przy testowaniu ekwipunku i sprzętu podtrzymującego życie.