W 1856 r. Michał Czajkowski stworzył oddział kozaków osmańskich do walki z Rosją. Na sztandarze tego oddziału sąsiadują ze sobą srebrny półksiężyc i gwiazda Porty Osmańskiej z orłem białym bez korony.
18 listopada Józef Piłsudski jako Tymczasowy Naczelnik Państwa Polskiego powołał gabinet z premierem Jędrzejem Moraczewskim na czele, który wydał dekret iż godłem odrodzonego państwa polskiego jest orzeł biały bez korony. Funkcja wprowadzenia tego dekretu w życie przypadła Stanisławowi Thuguttowi, przywódcy lewicowego stronnictwa PSL „Wyzwolenie”. Pozbawienie orła korony wywołało burzę w prasie prawicowej. W styczniu 1919 r. następca Moraczewskiego Ignacy Paderewski uznał decyzje poprzednika w sprawie godła narodowego za nieważną.
Na odznace Mazurskiego Związku Ludowego z 1919 r., autorstwa Stanisława Kętrzyńskiego widzimy orła białego bez korony zrywającego zaborcze kajdany.
Nowe godło wojskowe pozbawione korony pojawiło się w oddziałach wojskowych tworzonych od 1943 r. w Związku Radzieckim. W pierwszych powojennych latach używały go (choć nie wszystkie) inne jednostki Ludowego Wojska Polskiego. Figurowało ono na pieczęciach urzędowych władzy ludowej, plakatach i znaczkach pocztowych.