W 1941, po inwazji Niemców, pojawiło się zagrożenie aresztowaniem przez Gestapo (był prezesem Polskiego Związku Zachodniego), z pomocą AK został przerzucony do Warszawy, gdzie podjął pracę jako kierownik kuźni w Fabryce Aparatów Elektrycznych swojego przyjaciela Kazimierza Szpotańskiego (który jako jeden z założycieli i prezes SEP prowadził działalność konspiracyjną, jednocześnie zarządzając swoim nowoczesnym i wielkim zakładem, w którym w 1939 zatrudniał 1500 pracowników).
Po 1945 wrócił na Pomorze. Kierował odbudową elektrowni na Raduni, w Bielkowie, Łapinie i na rzece Bóbr w Dychowie. Zakłady te były pozbawione przez Rosjan całkowicie wyposażenia i dokumentacji technicznej. Uznany za „wroga klasowego” został w 1949 zwolniony z pracy i odsunięty od decyzji o dalszym rozwoju energetyki.
W 1949 swego dawnego dyrektora zaprosił do pracy akademickiej na organizującej się Politechnice Gdańskiej Kazimierz Kopecki. Prowadził wykłady z elektrowni wodnych, sieci elektrycznych i grzejnictwa. Tam też jako pierwszy przedstawił koncepcję wybudowania w Żarnowcu dużej elektrowni szczytowo-pompowej (kilkanaście lat później zbudowano tam nowoczesną elektrownię o mocy 700 MW).