Nowy samolot powinien był mieć większy zasięg od podstawowych ówczesnych bombowców marynarki Mitsubishi G4M, umożliwiający sięganie aż do Australii lub na Nowe Hebrydy, względnie umożliwiający operowanie z dalej położonych baz, niezagrożonych przez aliantów, w odróżnieniu od głównej wysuniętej bazy w Rabaulu na Nowej Brytanii. W tym czasie sztab marynarki wojennej analizował przedstawione mu projektowe osiągi bombowców Mitsubishi G7M i Kawanishi K-100, które były samolotami dwusilnikowymi, mającymi zastąpić bombowce G4M, lecz ostatecznie nie zostały one zbudowane. W tym okresie Amerykanie używali na Pacyfiku dwóch typów bombowców dalekiego zasięgu: Boeing B-17 Flying Fortress i Consolidated B-24 Liberator. Obydwa były czterosilnikowe, co nie pozostało bez wpływu na decyzję sztabu Japońskiej Marynarki Wojennej, który odrzucił projekty dwusilnikowych samolotów. Konieczność zabierania dużego zapasu paliwa wymusiła większe gabaryty i układ czterosilnikowy.