Komora bombowa umieszczona była pod dźwigarami skrzydeł, a nad nimi było wąskie przejście do tyłu kadłuba. W tylnej części kadłuba przymocowane było usterzenie i na końcu kadłuba znajdowała się wieżyczka ogonowa. Załoga składała się z 7 osób: dowódcy, dwóch pilotów, radiotelegrafisty i mechanika (siedzących w głównej kabinie), obserwatora/bombardiera/nawigatora siedzącego w nocie kadłuba oraz tylnego strzelca w wieżyczce ogonowej. W razie odpierania ataków lotnictwa wszyscy członkowie załogi oprócz pilotów obsługiwali uzbrojenie. Kabiny nie były ciśnieniowe, oszklenie było ze szkła hartowanego.

Dla uzyskania wysokiej prędkości przy dużym zasięgu skrzydła miały stosunkowo niewielką powierzchnię 112 m² i duże wydłużenie 9,45, powodujące wysokie obciążenie powierzchni, a także profil laminarny, o maksymalnej grubości w 36% cięciwy. Były one dwudźwigarowe, proste, o wzniosie 4°, o dużym i trapezowym obrysie, z zaokrąglonymi końcówkami. U nasady cięciwa wynosiła 5409 mm (grubość względna 16,08), na końcówkach 1518 mm (grubość względna 10,6%). Skrzydła były wyposażone w lotki i skuteczne dwusegmentowe klapy szczelinowe, rozdzielone gondolami wewnętrznej pary silników.