Wielka księżna jednak nie wspominała nigdy o takim wydarzeniu, a po zamordowaniu Rasputina była głęboko poruszona.
Ze względu na niepewność czasów, w jakich żyła, Tatiana – mimo chęci – nader rzadko pojawiała się w eleganckim towarzystwie i na oficjalnych spotkaniach. Nigdy też – mimo osiągnięcia odpowiedniego wieku 16 lat – nie została oficjalnie wprowadzona na rosyjskie salony. Jedną z jej nielicznych rozrywek związanych z opuszczaniem pałacu były regularne wyjścia z ojcem i Olgą do teatru. W czasie jednego z takich wyjść Tatiana była świadkiem zabójstwa premiera Piotra Stołypina. Uczestniczyła natomiast w pracach działających przy dworze organizacji charytatywnych.
I wojna światowa i uwięzienie Po wybuchu I wojny światowej Tatiana podjęła – razem z matką i Olgą – pracę pielęgniarki w lazarecie. Ukończyła w tym celu kurs przygotowawczy. Wszystkie asystowały przy operacjach. Wielka Księżna Tatiana przekazywała też przez okres wojny wielokrotnie środki na rzecz poszkodowanych przez wojnę w Polsce. Jeszcze na kilka dni przed abdykacją ojca, przekazała ks. Zdzisławowi Lubomirskiemu kwotę 400 000 rubli. 8 marca 1917, już po podpisaniu przez Mikołaja II aktu abdykacji, na polecenie Rządu Tymczasowego była rodzina carska została oddana pod straż.