Gdy nadszedł rok 2138, sześć światowych nacji było ciężko ufortyfikowanych, gotowych do walki pośród ostałych przed lodem lądów. Napięcie rosło z każdą chwilą, gdyż ziem możliwych do zamieszkania było coraz mniej. Oczekując inwazji Koalicji Panazjatyckiej na ciepłe jeszcze pola północnej Afryki, Unia Europejska skoncentrowała swoje siły nad Morzem Śródziemnym, gotowa, by wesprzeć Stany Zjednoczone Afryki. Dwie próby najazdu PAC-u na Egipt zdawały się potwierdzać jej podejrzenia, jednak były to tylko manewry mylące, mające na celu przykryć główny cel Koalicji, jakim było zniszczenie głównych jednostek EU, nadal stacjonujących w Europie.

Po pokonaniu sił europejskich i zajęciu tamtych terenów, Koalicja miała utorować sobie drogę do kluczowych ziem afrykańskich. W lutym 2142 roku Unia Europejska utworzyła „Wał Śródziemny” wzdłuż północnoafrykańskiego wybrzeża, stanowiący linie obronne od Maroka po Egipt. Jednocześnie, PAC opracowywał serię planów pod kodowymi nazwami „Kupalo”, „Dazhbog” i „Perun”, mających na celu rozproszenie wojsk EU w przygotowaniu na główną misję, Operację „Ojczyzna” (Operation „Motherland”), wielkoskalowy szturm na kontynent afrykański.