Dyspersja fal na wodzie Falami ulegającymi dyspersji są też fale na wodzie. Fale te mają większą prędkość, gdy poruszają się na głębszej wodzie, a mniejszą na płytszej – w wyniku tego zachodzą następujące zjawiska: czoło fali przy brzegu jest prawie równoległe do brzegu, a kierunek ruchu fali jest do brzegu prostopadły; gdy fala przechodzi na płytką wodę, to: odległość między kolejnymi grzbietami fali (długość fali) zmniejsza się; fala zmienia kierunek ruchu; rośnie wysokość fali, czyli jej amplituda. gdy fala znajdzie się na jeszcze płytszej wodzie, to: wysokość fali jest porównywalna z głębokością wody, grzbiet porusza się szybciej niż dolina, na fali tworzą się „bałwany”.
Z fizycznego punktu widzenia oznacza to, że przestaje obowiązywać zasada superpozycji fal i fala przestaje być falą harmoniczną. thumb|466px|left|Rozchodzenie się fali modulowanej ulegającej dyspersji jak fala na wodzie (punkt czerwony porusza się z prędkością fazową, a zielony z grupową) thumb|466px|left|Rozchodzenie się fali modulowanej nieulegającej dyspersji
Dyspersja fal w światłowodzie
Dyspersją nazywa się także zależność prędkości rozchodzenia się fali od innych czynników, na przykład w światłowodzie.