Musiałby on poznać opozycyjne zdania z użyciem tych samych wyrazów, żeby zorientować się, że proszępodajmipłytę nie jest jednym wyrazem.
Dalej Wittgenstein rozważa, skąd bierze się różnica pomiędzy wypowiedzią pięć płyt użytą w charakterze rozkazu, a tą samą wypowiedzią pięć płyt, która ma np. zameldować, że na stanie znajduje się pięć płyt. Chodzi oczywiście o rolę wypowiedzi w grze językowej. Ton czy mimika towarzysząca mowie to rzeczy zbyt niejednoznaczne, żeby nadawać im tutaj prymat, ponieważ osoba nieśmiała lub zmęczona może formułować rozkazy bez szczególnej werwy, z kolei ktoś energiczny mógłby meldunek pięć płyt! wykrzyczeć z godną posłuchu pewnością siebie. (Nie chodzi o to, że nie mają one żadnego znaczenia, wręcz przeciwnie; jednak dla obserwatora z zewnątrz mogą nie przekazywać informacji wystarczających, aby zrozumieć wypowiedź.)
Dodatkowo okazuje się, że opis gramatyczny wypowiedzi nie zawsze odpowiada jej funkcji w praktyce języka. Na przykład: „Czyż pogoda nie jest dziś wspaniała? nazywamy pytaniem, choć użyte zostało jako stwierdzenie.” Innym przykładem jest popularne w kulturze anglosaskiej formułowanie rozkazów jako pytań w rodzaju Czy mógłbyś to dla mnie zrobić?