W 1149 roku biskupem Oldenburga zostaje Wicelin.
W dalszej drodze wizytował Starygród, gdzie niegdyś znajdowała się siedziba biskupia, i został przyjęty przez barbarzyńskich mieszkańców owej ziemi, których bogiem był Prone. Kapłan zaś, który przewodził bałwochwalczemu ich kultowi, miał na imię Mike. A książę tego kraju zwał się Rochel; pochodził on z rodu Kruta, a był największym bałwochwalcą i rozbójnikiem. Zaczął więc biskup Boży kierować barbarzyńcow na drogę prawdy, którą jest chrystus, wzywająch ich, by pozostawiwszy swoje bałwany, spieszyli do łaźni odrodzenia.
Dalej Kronika opowiada o poselstwie biskupa Gerolda, któremu towarzyszył Helmold, które wyruszyło ze Starygrodu – słowiańskiej nazwy Oldenburga – do ziem księcia Przybysława, który przyjął je na swoich włościach w 1156 roku. Gerold obchodził święto Objawienia Pańskiego 6 stycznia 1156 roku w katedrze w Oldenburgu, opustoszałej po wojnie i ogarniętej przenikliwym mrozem, a następnie zatrzymał się na noc u Przybysława. Poniższy fragment opisuje przypadkowe przybycie misjonarzy 8 stycznia 1156 roku do zagajnika Prowe pod Oldenburgiem, w Wagrii, w drodze do Słowianina Cieszymira: