thumb|290px|Szczegółowa trasa Via Flaminia (kolor niebieski) w środkowej Italii mały|Odcinek drogi w antycznym Carsulae z miejscowym łukiem Trajana Via Flaminia – droga rzymska prowadząca z Rzymu przez ziemie Etrurii i Umbrii do Ariminum.
Historia Powstała po opanowaniu przez Rzymian terytoriów na północy i wskutek konieczności połączenia ich z Wiecznym Miastem. Została zbudowana przez cenzora z roku 220 p.n.e. Gajusza Flaminiusza. Jej łączna długość wyniosła 212 mil (314 km)A. Rosset: Starożytne drogi i mosty, dz. cyt., s. 94-95.. Przebiegająca prastarym szlakiem italskich wędrówek i kontaktów międzyplemiennych, była jedyną tak długą rzymską drogą wybudowaną w III w. p.n.e. Stwarzała nowe, korzystne warunki nie tylko dla komunikacji z Galią Przedalpejską (Niziną Padańską), lecz i dla ekspansji kolonizacyjnej z przeludnionego LacjumJ. Wielowiejski: Na drogach i szlakach Rzymian, dz. cyt., s. 103-104.. Znacząco wpłynęła na rozwój obszarów położonych wzdłuż jej trasy, wraz z powstaniem nowych ośrodków miejskich (np. Forum Sempronii), a dla rolniczych rejonów w dolinie Padu otworzyła możliwość zbytu produktów ich upraw. Jej zakończenie zaznaczał łuk triumfalny Augusta w Ariminum. Była naprawiana za jego rządów (27 p.n.e.), a przebudowy niektórych odcinków dokonano za panowania Wespazjana (tunel) i Trajana (skalny przepust).