W odmianie eksportowej znane są też jako Westland Commando.
W Australii Sea Kingi Mk.50 zastąpiły w charakterze śmigłowca przeciwpodwodnego Westland Wessex HAS.31 od 1974. Śmigłowce te przeszły następnie modernizację do standardu Mk.50A. Od 1995, po usunięciu sonarów AQS-13B, głównym ich zadaniem jest transport morski. Podczas pierwszych 5 lat eksploatacji część śmigłowców utracono, głównie z powodów spadku ciśnienia oleju w przekładni głównej.
Wersje Sea King HAS.1 – pierwsza wersja zwalczania okrętów podwodnych dla marynarki brytyjskiej Royal Navy Sea King HAS.2 – ulepszona wersja zwalczania okrętów podwodnych dla Royal Navy. Sea King AEW.2A – dwa śmigłowce Sea King HAS.2 przebudowane na wersję wczesnego ostrzegania AEW.2 Sea King HAR.3 – wersja ratunkowo-poszukiwawcza dla lotnictwa brytyjskiego (Royal Air Force) (zbudowano 15). Sea King HAR.3A – ulepszona wersja ratunkowo-poszukiwawcza dla RAF (zbudowano 6) Sea King HC.4 – wersja transportowo-desantowa dla marynarki brytyjskiej Royal Navy (może transportować 28 żołnierzy, nazywana jest też Westland Commando).
Sea King Mk.41 – odmiana ratunkowo-poszukiwawcza Sea King HAS.1 dla marynarki niemieckiej, zbudowano 23. Sea King Mk.4X – dwa śmigłowce przeznaczone do prób w ośrodku Royal Aircraft Establishment w Farnborough.