Znaczny udział Żydów w branży mięsnej miał powodować, że 95–100% bydła było ubijane rytualnie, co biorąc pod uwagę fakt, że od jednego zwierzęcia gmina otrzymywała od kilku do 10 zł, powodowało znaczną podwyżkę ceny mięsa. Przytaczane przez Trzeciaka dane miały świadczyć, że dochody z szechity stanowiły blisko 50% wszystkich dochodów żydowskich gmin wyznaniowych w II RP. Trzeciak został powołany przez komisję sejmową jako rzeczoznawca; jego ówczesne wystąpienie zostało opublikowane w broszurze Ubój rytualny czy mechaniczny? Opinia rzeczoznawcy wypowiedziana na posiedzeniu Komisji Administracji i Gospodarki Sejmu Polskiego 5 III 1936 (Warszawa 1936).
Zdaniem Żydów i niektórych przedstawicieli rządu konsekwencją wprowadzenia zakazu byłoby zmniejszenie konsumpcji mięsa przez ortodoksyjnych wyznawców judaizmu, którzy uważali, że mięso nie pochodzące z uboju rytualnego nie może być spożywane. Zakaz prowadziłby także do zwolnienia kilkudziesięciu tysięcy pracowników rzeźni i likwidacji pokaźnej branży gospodarki. Ekonomiści uważali, że zakaz nie ma żadnego uzasadnienia ekonomicznego. Pomysłodawcy zakazu nie ukrywali, że ich celem jest przede wszystkim ograniczenie udziału Żydów w życiu gospodarczym. Ostatecznie, pomimo protestów społeczności żydowskiej, ustawa o zakazie powszechnego uboju rytualnego weszła w życie 1 stycznia 1937.