W latach 1983–1986 pracował w Ghanie. Po powrocie do Polski został w 1986 prefektem, a w 1987 wykładowcą misjologii w Misyjnym Seminarium Duchownym Księży Werbistów w Pieniężnie. W 1989 objął funkcję radcy prowincjalnego w polskiej prowincji werbistów. W 1992 wyjechał do Baranowicz. Jako proboszcz Parafii Matki Bożej Fatimskiej stworzył parafię od podstaw oraz wybudował kościół parafialny. Założył kolegium katechetyczne, którego był dyrektorem. Ponadto pełnił funkcję ojca duchownego kapłanów diecezji pińskiej i archidiecezji mińsko-mohylewskiej. Od 1994 do 1998 był redaktorem czasopisma „Dialog”. Od 1994 pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Katechetycznej Diecezji Pińskiej. Brał udział w organizacji Synodu Archidiecezji Mińsko-Mohylewskiej i Diecezji Pińskiej, będąc od 1996 członkiem komisji organizacyjnej oraz sekretarzem komisji koordynacyjnej. W przygotowaniach do Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 od 1997 odpowiadał za sprawy ekumeniczne. W zgromadzeniu werbistów w 1992 został superiorem dystryktu, a w 1997 superiorem regionalnym regii Ural, obejmującej terytorium Białorusi, Rosji i Ukrainy.