Wizualną różnicę stanowiły belki ogonowe przedłużone do przodu poza krawędź natarcia skrzydła, w których mieściły się większe zbiorniki paliwa.
Po wycofaniu w 1972, niewielka liczba samolotów została przebudowana na cele latające z oznaczeniem D.3, lecz ostatecznie nie używano ich w tym celu, ale do szkolenia w operowaniu samolotami zdalnie sterowanymi. Kilka przebudowano na samoloty holujące cele z oznaczeniem TT.2.
Służba thumb|left|De Havilland Sea Vixen FAW.2 thumb|left|De Havilland Sea Vixen FAW.1 z podwieszonym uzbrojeniem Pierwszy Sea Vixen FAW.1 został dostarczony do szkolnego 700 dywizjonu FAA w listopadzie 1957. Samolot ten pojawił się na lotniskowcach w większych ilościach od 1959 roku. Od 1964 zaczęła wchodzić do służby wersja FAW.2. Sea Vixeny nie brały udziału w większych konfliktach, chociaż pełniły służbę bojową w licznych mniejszych operacjach prowadzonych przez marynarkę brytyjską w Afryce i na Bliskim Wschodzie. Sea Vixeny z HMS „Victorious” wzięły udział w demonstracji siły i patrolach nad Zatoką Perską w obliczu groźby zajęcia Kuwejtu przez Irak w 1961, zaniechanej wówczas przez Irak. W 1964 Sea Vixeny z lotniskowca HMS „Centaur” osłaniały operację lądowania Królewskiej Piechoty Morskiej w Tanganice w celu stłumienia powstania antybrytyjskiego i przywrócenia stabilizacji.