Środek zabezpieczający stosuje się zamiast kary wobec sprawcy czynu zabronionego, który nie podlega odpowiedzialności karnej z powodu niepoczytalności lub znikomej społecznej szkodliwości czynu, albo jeśli orzeczenie kary byłoby niecelowe z uwagi na zaburzenia psychiczne, które wpłynęły na popełnienie przez niego przestępstwa. Celem środków zabezpieczających jest ochrona społeczeństwa przed zachowaniami osób, które w sposób niezawiniony zagrażają porządkowi prawnemu. Orzekając środek zabezpieczający sąd nie określa terminu jego obowiązywania. Środek podlega uchyleniu, jeśli tylko ustaje przyczyna jego stosowania. W skrajnych sytuacjach może więc być wykonywany do końca życia sprawcy.
Środki zabezpieczające zostały uregulowane w rozdziale X kodeksu karnego. Dzielą się one na środki izolacyjno-lecznicze i administracyjne.
Środki izolacyjno-lecznicze Katalog tych środków określa art. 93a § 1 kk. Są nimi: elektroniczna kontrola miejsca pobytu terapia terapia uzależnień pobyt w zakładzie psychiatrycznym.
Środki administracyjne Zgodnie z art. 93a § 2 kk są to środki przewidziane w art. 39 pkt 2-3 kk: