le Désert (czytaj: le dezér) (w języku francuskim oznacza pustynię lub odosobnienie) – określenie tajnego Kościoła kalwińskiego, który istniał we Francji (przede wszystkim w Masywie Centralnym, Alpach, Gaskonii i Poitou) w okresie prześladowań religijnych ze strony monarchii francuskiej, trwającym ponad sto lat (od 1685 do 1787).
Określenie Désert miało 2 znaczenia: miejsca (zwykle były to niedostępne i odludne górskie wąwozy, lasy i groty), gdzie w tajemnicy odprawiano nabożeństwa protestanckie. alegorycznego odniesienia do biblijnego wędrowania Żydów po pustyni pod przywództwem Mojżesza (gdzie byli wystawiani przez Boga na różne próby i gdzie umocniła się ich wiara).
Historia Król Francji Ludwik XIV edyktem z Fontainebleau 18 października 1685 odwołał edykt nantejski, gwarantujący protestantom wolność wyznania. Od tej pory wszyscy Francuzi mieli stać się przymusowo katolikami: zabroniono nabożeństw ewangelickich, burzono kościoły i szkoły protestanckie, zarządzono przymusowy chrzest katolicki wszystkich dzieci, skazano na banicję pastorów, ale jednocześnie król zabronił innowiercom opuszczać Francję (nie chcąc tracić poddanych). Bez wyroku masowo wtrącano do więzienia kobiety i dzieci (najdłużej, bo 38 lat więziono Marie Durand, zamurowaną w wieży w Aigues-Mortes).