Przed II wojną światową większość autorów zadowalała się stwierdzeniem, że podstawą transkrypcji jest „dialekt pekiński”.

Po utworzeniu ChRL zaczęto jednak opracowywać oficjalny standardowy język mandaryński, który różni się od dialektu pekińskiego słownictwem, a także odstępowaniem od wszechobecnego „r” w wygłosie (z tego powodu dialekt pekiński jest nazywany erhua – mowa „er”). Warto zauważyć, że taka urzędowa centralizacja języka pełni w ChRL funkcję polityczną – jednoczy kraj, niwelując regionalizmy i tendencje odśrodkoweKerry Brown, Struggling Giang. China in The 21st Century, Anthem Press, London, 2007; p. 65-74 ("Jakiego rodzaju soft power stanowi hanyu pinyin?"), komentarz na portalu Dziennika Ludowego, Wang Long, 14.2.2008; dostęp: 27.7.2010.

W przypadku starszych transkrypcji problemem okazują się także zmiany ewolucyjne w języku, polegające m.in. na upodobnieniu się hi do ś (np. Naxi zamiast Nahi) czy ki do dź (Beijing zamiast Peking). System EFEO notuje te różnice, których pozostałości widoczne były jeszcze u schyłku XIX wieku. Dlatego polskie transkrypcje oparte na EFEO są historyzujące.