Używanie (anglosaskiego) „w” dla zapisu niesylabicznego „u-” Występuje w nagłosie sylaby, czytanym przez Polaków jak ang. „v”, a nie jak ogólnopolskie „ł”. Przed „-u” można by je w ogóle pominąć, bo się go nie wymawia, tak jak pomija się niewymawiane (pinyin:) „y” przed „-i” (użycie tych znaków w pinyin ma charakter ortograficzny, nie ortofoniczny) i pisać „u-wei”, jak pisze się „i-king”. Co do użycia przed innymi samogłoskami, to można się nie przejmować, pamiętając, że np. w zapożyczeniach z chińskiego w wietnamskim ten dźwięk najczęściej przechodzi w „v”, i jak „v” oddają go zarówno Czesi, jak i Węgrzy czy nawet (bardzo fonetycznie zapisujący nazwy obce) Chorwaci.
Pinyin także wprowadza nieewidentne zapisy: „-ong” wymawiane jak ung, „-ian” i „yan” wymawiane jak „-jen” itp.
Zapis tonów Najczęściej są one pomijane we wszystkich transkrypcjach na świecie, poza bopomofo, tzw. pełnym pinyin (użycie systemu 4-5 znaków diakrytycznych, „akcentów”) oraz transkrypcją Gwoyeu Romatzyh (i tekstami specjalistycznymi, gdzie zapisuje się je albo przy pomocy cyfr 1-4, lub 0-4, lub 1-5 w górnym indeksie [np.