Innym minusem rosyjskiej transkrypcji jest użycie „в” do zapisu dźwięku oddanego w pinyinie jako „w” i czytanego – z angielska – jako niezgłoskotwórcze „u”, obce językowi rosyjskiemu. Kompletnym nieporozumieniem było spolszczanie niektórych afrykat, jak np. „цз” na „cz”, które w rzeczywistości powinno być wymawiane jako „c” lub „dz”; albo „чж” na „czż” (wymowa: twarde – więc nieznane językowi rosyjskiemu – „cz” lub „dż”).
Transkrypcja Richtera (1925) Jedna z pierwszych systematycznych propozycji transkrybowania pisma chińskiego na język polski, wysunięta w t. II Rocznika Orjentalistycznego przez Bogdana Richtera. W artykule „W sprawie transkrypcji chińskiej” Richter porównywał systemy angielskie, francuskie, niemieckie i rosyjskie. Zwracał uwagę, że w Chinach istnieje wiele „narzeczy”, z których każde można zapisywać wedle różnych zwyczajów, np. włoskich, portugalskich itd. W efekcie ubolewał, że niemal każdy sinolog ma swój systemikRichter (1925), str. 4, a między poszczególnymi metodami zachodzą ogromne rozbieżności.