Eugeniusz Iwanicki (ur. 18 września 1933 w Domaradzkiem k. Nieświeża, zm. 10 grudnia 2020 w Łasku lub Pabianicach) – polski pisarz i dziennikarz.

Życiorys Okres II wojny światowej spędził z matką i siostrą Haliną w Kazachstanie. Jego ojca Pawła Iwanickiego aresztowano już 18.09.1939 r. i skazano na 10 lat łagrów na Wyspach Sołowieckich. Jesienią 1941 r. został zwolniony i dołączył do rodziny w KazachstanieWróg towarzysza Stalina. Wspomnienia z Kazachstanu 1940–1946, Wydawnictwo Res Polona, Łódź 1990, , s. 9 i 39.. W 1946 rodzina wróciła do Polski w ramach repatriacji i osiedliła się w Łasku. W Polsce Eugeniusz Iwanicki musiał ponownie uczyć się języka polskiego.

Debiutował w 1957 na łamach „Poglądów”. Należał do zespołu redakcyjnego „Odgłosów”, prowadził dział kulturalny w tygodniku „Życie Pabianic” (1965-1966), współpracował z „Dziennikiem Łódzkim” (1966–1971). Był współzałożycielem grupy poetyckiej „Grabia 59”. W 1972 zamieszkał w Łodzi, gdzie pracował jako starszy inspektor w Robotniczej Spółdzielni Wydawniczej, od 1973 jako dziennikarz w oddziale „Trybuny Ludu”, a następnie jako publicysta w „Odgłosach” (od 1976). W 1962 został członkiem PZPR, a 1971 członkiem Związku Literatów Polskich. mały|Dom w dawnej wsi Utrata (obecnie Łask), w którym od 1947 r.