Jako biskup elekt Władysław Faron udał się do Stanów Zjednoczonych Ameryki, gdzie 30 stycznia 1930 r. otrzymał sakrę z rąk biskupa naczelnego PNKK, Franciszka Hodura. Po powrocie do Polski osiadł w Krakowie i objął funkcję biskupa diecezjalnego. 15 października 1930 r. spotkała go za to ze strony Kościoła katolickiego kara ekskomuniki większej i przeniesienia do stanu świeckiegoDegradacja ks. Marcina Farona, Miesięcznik Kościelny dla Archidyecezyi Gnieźnieńskiej i Poznańskiej 2/1931, s. 30..
Władysław Faron okazał się biskupem autorytarnym, łamiącym zasady kolegialności władzy w PNKK. Niemal natychmiast po powrocie do kraju zaczął lansować projekt odłączenia polskiej diecezji Kościoła od macierzy w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Samowolnie podejmował próby nawiązania unii kościelnej z Polskim Autokefalicznym Kościołem Prawosławnym. Podobne rozmowy prowadził z Wileńskim Kościołem Ewangelicko-Reformowanym.
Próby jednoosobowego przewodzenia diecezji polskiej Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego, ignorowanie postanowień lokalnych zgromadzeń Kościoła dość szybko spotkały się z krytyką ze strony części wiernych i duchowieństwa, które w tym celu odwołały się do VI Synodu Powszechnego PNKK obradującego w Buffalo.