9 lutego 1905 r. – Na fali strajków ogarniających carską Rosję, w trakcie wiecu na terenie kopalni „Renard”, przyjęto 32 postulaty strajkowe górników całego Zagłębia Dąbrowskiego. Strajkujący na skutek prowokacji, wdarli się na teren huty „Katarzyna”, gdzie zostali ostrzelani przez wojsko. Zginęło 38 robotników, a ponad 150 zostało rannych. Na przełomie czerwca i lipca w kopalni „Renard” górnicy próbowali sami narzucić 8 godzinny dzień pracy, jednak po kilkunastu dniach akcja ta załamała się. 1906 r. – Włączenie kopalni „Ludwik” z szybami „Wilhelmina”, „Matylda” oraz szybem wentylacyjnym do kopalni „Renard”. 1913 r. – Wydobycie węgla w kopalni wzrosło do 662 tys. t. Po odzyskaniu niepodległości w kopalni „Hrabia Renard” powstał robotniczy komitet kopalniany, który współpracował z Komitetem Wykonawczym Rad Delegatów Robotniczych Okręgu Sosnowieckiego, opierającego swą siłę w uzbrojonych robotnikach skupionych w Czerwonej Gwardii. Ów komitet kopalniany zbierał się dwa razy w tygodniu, jego członkowie codziennie dyżurowali w sekretariacie od godziny 6 do 20, a robotnik urzędujący w sekretariacie otrzymywał wynagrodzenie z kasy kopalni. Podobnie delegaci do Rad delegatów Robotniczych i członkowie Czerwonej Gwardii.