Internalizm zakłada więc związek konieczny pomiędzy uznaniem racji a byciem zmotywowanym: przyjęcie, że istnieje racja działania, zawsze w jakiś sposób łączy się z możliwością odczuwania motywacji, nawet jeśli nie zawsze prowadzi to do faktycznego działania (bo motywacja może zostać przeważona przez inne, silniejsze motywacje)Tomasz Żuradzki, Internalizm i eksternalizm w metaetyce, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków, 2017, s.9-11.. Wśród znanych internalistów wymienić można Bernarda Williamsa, czy Christine Korsgaard.
Eksternalizm natomiast głosi, że taki konieczny związek nie zachodzi. Można prawdziwie stwierdzić, że ktoś ma rację działania, nawet jeśli w ogóle nie posiada motywacji, by zgodnie z nią postąpić. Dla eksternalisty możliwa jest więc sytuacja, w której podmiot uznaje, że istnieje racja moralna, na przykład aby komuś pomóc, ale mimo to nie odczuwa żadnego wewnętrznego pchnięcia czy skłonności, by tak właśnie zrobić. Motywacja wymaga w tym ujęciu dodatkowego czynnika, na przykład odpowiednich pragnień, dyspozycji charakteru czy uczuć, a sama racja działania nie wystarcza, by ją wygenerować. Wśród znanych eksternalistów wymienić można Derka Parfita.
Przypisy