Rozwojowi placu sprzyjała rozbudowa węzła komunikacyjnego: oprócz trzech linii metra (otwarcie stacji w 1913 i 1930) zatrzymywała się tam kolej dalekobieżna i miejska na estakadzie, autobusy i tramwaje (od 1877 konne, od 1898 elektryczne). Ogólnie ruch odbywał się na pięciu poziomach. W latach 20. plac stanowił obok placu Poczdamskiego synonim życia wielkomiejskiego w Berlinie. Pisarz Alfred Döblin zatytułował wówczas swoją powieść Berlin Alexanderplatz. thumb|Plan urbanistyczny Martina Wagnera z 1928 r. Ze względu na grożący placowi paraliż transportu indywidualnego ówczesny miejski radca budowlany Berlina, Martin Wagner, zaproponował w końcu lat 20. przebudowę placu. Plac miał zostać przekształcony tak, by odpowiadał potrzebom ruchu, zaś otaczające go budynki ujednolicone. Wagner zaprojektował w centrum placu rondo o średnicy 100 m, przez środek którego miały przejeżdżać jedynie linie tramwajowe. Wokół ronda miały powstać siedmiokondygnacyjne budynki. Wyloty Neue Königstraße i Landsberger Straße, wpadające do placu od północnego wschodu, miały być zamknięte budynkami, w których jedynie dwie najniższe kondygnacje miały stanowić bramy przejazdowe dla ulic. W ten sposób Wagner chciał osiągnąć zamkniętą architektonicznie formę placu.