Według starszej wersji tolkienowskiego Silmarillionu Plemię Durina miało także powstać w wyniku wymieszania się Krasnoludów z pozostałych sześciu plemion.
Informacje ogólne Krasnoludowie lepiej niż wszystkie inne obdarzone mową stworzenia znosili trudy, głód i cielesne rany. Żyli też długo, o wiele dłużej niż ludzie, lecz nie byli nieśmiertelni. Elfowie niegdyś sądzili, że krasnoludowie po śmierci wracają do ziemi i kamieni, z których powstali, lecz oni sami myśleli inaczej. Wierzyli, że Aulë, którego nazywają Mahalem, opiekuje się nimi i umarłych zabiera do Mandosu, gdzie są przygotowane dla nich osobne siedziby; wedle rozpowszechnionej wśród krasnoludów legendy Aulë objawił ich praojcom, że Ilúvatar ich uświęci i przyjmie pomiędzy swoje Dzieci, gdy się dopełnią Dni. Ich zadaniem będzie wtedy służenie Aulemu i pomaganie mu w odbudowie Ardy po Ostatniej Bitwie. Wierzą też, że Siedmiu Ojców powraca do życia, każdy w swoim plemieniu, i z tym samym co na początku imieniem: najsławniejszy z nich był w późniejszych wiekach Durin, ojciec plemienia najbardziej zaprzyjaźnionego z elfami i osiadłego w Khazad-dûmie.