Synagoga Wielka w Katowicach () – największa przedwojenna synagoga w Katowicach, która znajdowała przy ulicy A. Mickiewicza, na terenie współczesnej dzielnicy Śródmieście. Była jednym z najbardziej charakterystycznych budynków miasta.
Uroczyście otwarta 12 października 1900 roku w święto Rosz ha-Szana. Została spalona 8 września 1939 roku w czasie II wojny światowej, a następnie rozebrana pomiędzy wrześniem 1939 roku a lutym 1940 roku. W jej miejscu utworzono plac Synagogi oraz postawiono pamiątkową tablicę.
Historia mały|lewo|Późn. ulica A. Mickiewicza wraz z Synagogą Wielką (pośrodku) na pocztówce z początku XX wieku mały|lewo|Pomnik na placu Synagogi (2007)
Koncepcje budowy nowej większej synagogi narodziły się około 1890 roku i wtedy to również wystosowano petycję podpisaną przez 175 osób z prośbą o zezwolenie na budowę nowej, większej synagogi. Głównymi powodami budowy była zbyt mała pojemność Synagogi Starej oraz zbyt wielkie różnice między Żydami konserwatywnymi, którzy uczęszczali do starej synagogi a Żydami reformowanymi, zwolennikami asymilacji kulturowej. 10 sierpnia 1898 roku Policja Budowlana w Katowicach wydała pozwolenie na budowę synagogi.