ilustrował m.in. Powiastki filozoficzne Voltaire’a (1948), Potop Henryka Sienkiewicza (1949), Monachomachię Ignacego Krasickiego (1953), Popioły Stefana Żeromskiego (1954), Lalkę (1962) i Emancypantki (1972) Bolesława Prusa, Małą księżniczkę Frances Hodgson Burnett (1980). W latach 1945–1956 współpracował z tygodnikiem „Przekrój”. Był członkiem Bloku Zawodowego Artystów Plastyków.

Okupację niemiecką spędził wraz z córką Krystyną w Warszawie. Utrzymywał się ze sprzedaży własnych rysunków i z prac dekoratorskich. Po upadku powstania warszawskiego znalazł się w obozie przejściowym w Pruszkowie. Później poprzez Grodzisk Mazowiecki i majątek Rzędowice k. Kielc dotarł do Krakowa.

Po wojnie, w Krakowie rozpoczął działalność ilustratorską. W latach 1945–1956 był stale związany z tygodnikiem „Przekrój”, od 1945 sporadycznie współpracował z czasopismami: „Polonia”, „Przyjaciółka”, „Płomyk”, „Płomyczek”, „Uroda”, „Opinia”, „Panorama Północy”. Współpracował także z wydawnictwami „Nasza Księgarnia”, „Czytelnik”, PWN oraz „Iskry” jako ilustrator książek. W latach 40. prowadził zajęcia z rysunków w Studium Filmowym Instytutu Filmowego w Krakowie. W 1949 powrócił do Warszawy. Od 1950 był członkiem rzeczywistym Związku Polskich Artystów Plastyków.