W chwili rozpoczęcia ery „open” tenisa w 1968 miał 47 lat i nie odgrywał wiodącej roli w rywalizacji, ale zapisał się w historii jeszcze jednym rekordem. W II rundzie debla na Wimbledonie w parze z Alexem Olmedo odniósł zwycięstwo nad Abe Segalem i Gordonem Forbesem 32:30, 5:7, 6:4, 6:4. Pierwszy set tego meczu (62 gemy) stanowił rekord Wimbledonu do czasu pojedynku Isnera i Mahuta w 2010.
Po zakończeniu kariery sportowej został trenerem tenisa w Kalifornii. Wśród jego uczniów były m.in. gwiazdy hollywoodzkie, ale przede wszystkim przyczynił się do rozwoju talentu Jimmy’ego Connorsa. Opiekował się także swoim rodakiem Ricardo Ycazą, w latach 70. czołowym juniorem świata. Uczestniczył w rozgrywkach weteranów. W 1973 wspierał Bobby’ego Riggsa w jego głośnych meczach w ramach „wojny płci”, a po porażce Riggsa z Billie Jean King usiłował wyzwać Amerykankę na kolejny pojedynek, wskazując, że pokonany był zaledwie trzecią rakietą weteranów (za samym Segurą i Gardnarem Mulloyem). King nie wyraziła zainteresowania ewentualnym meczem z Segurą.