Znaczenie kliniczne Kamień nazębny ma chropowatą powierzchnię, która ułatwia zatrzymywanie kolejnych warstw niezmineralizowanego biofilmu i utrudnia prawidłowe oczyszczanie zębów. To znajdujący się na nim aktywny biofilm bakteryjny stanowi jeden z głównych miejscowych czynników rozwoju zapalenia dziąseł i chorób przyzębia. Kamień jest zatem przede wszystkim czynnikiem sprzyjającym utrzymywaniu się płytki bakteryjnej i przewlekłego stanu zapalnego.
Barwa złogów zależy między innymi od ich lokalizacji i czasu pozostawania na zębach. Kamień może zostać dodatkowo zabarwiony przez dym tytoniowy, kawę, herbatę i inne substancje powodujące zewnętrzne przebarwienia zębów.
Zapobieganie Podstawą zapobiegania powstawaniu kamienia jest regularne mechaniczne usuwanie niezmineralizowanej płytki nazębnej przez szczotkowanie zębów oraz oczyszczanie przestrzeni międzyzębowych. W zależności od warunków anatomicznych można do tego celu stosować nić dentystyczną, szczoteczki międzyzębowe albo inne odpowiednio dobrane przyrządy.
Niektóre pasty do zębów zawierające między innymi pirofosforany lub związki cynku mogą ograniczać odkładanie nowego kamienia naddziąsłowego. Nie rozpuszczają jednak już istniejących, zmineralizowanych złogów.