Pociski powietrze-powietrze Początkowo stosowano też niekierowane lotnicze pociski rakietowe klasy powietrze-powietrze, przeznaczone do zwalczania samolotów. Pojawiły się one już podczas I wojny światowej w postaci francuskich rakiet le Prieur, przeznaczonych głównie do zwalczania sterowców. Na niewielką skalę stosowano je podczas II wojny światowej (m.in. niemiecki R4/M) oraz do lat 60. XX wieku Niekierowane pociski powietrze-powietrze były jednak mało skutecznym rodzajem uzbrojenia z uwagi na małą celność i duży rozrzut; względną skuteczność zapewniało im jedynie masowe wystrzelenie salwą. Charakterystyki niekierowanych pocisków powietrze-powietrze są zbliżone do pocisków powietrze-ziemia, przy czym w licznych wypadkach były to te same pociski, różniące się głowicami lub zapalnikami (zbliżeniowymi zamiast uderzeniowych). Wyjątkiem co do wielkości i typu głowicy był amerykański pocisk Genie z głowicą atomową, przewidziany do niszczenia formacji samolotów. Pomimo sporego zainteresowania pociskami niekierowanymi jako bronią do zwalczania samolotów w latach 50. i 60., kiedy to stosowano na niektórych samolotach integralne wyrzutnie dla nich, zostały one szybko wyparte wskutek rozwoju skuteczniejszych pocisków kierowanych. Od lat 70.