Kiedyś produkowano pojemniki szklane i porcelanowe, potem blaszane.
Do poszczególnych przyrządów stosuje się rozmaite końcówki (kanki) wprowadzane do odbytu. Strzykawki mają końcówki metalowe lub z tworzywa sztucznego i są twarde.
Gumowe gruszki posiadają zakończenia miękkie lub nasadzane końcówki twarde ze sztucznych tworzyw.
Do wlewników stosuje się całą gamę końcówek: od zwykłych rurek z tworzywa o długości ok. 100 mm, z jednym otworkiem wylotowym, poprzez elastyczne rurki doodbytnicze długości rzędu 300 mm, z kilkoma bocznymi otworkami wylotowymi, po miękkie cewniki o długościach od 400 mm wzwyż. Wszystkie one mają średnice od kilku do kilkunastu mm. Wykorzystuje się różne kombinacje połączeń tych końcówek z wlewnikami, a nawet z gruszkami.
U pacjentów z zaburzeniami mięśni zwieracza stosuje się specjalne rurki doodbytnicze, posiadające nadmuchiwane baloniki uszczelniające odbyt od wewnątrz i od zewnątrz. Dla osób chcących wykonać lewatywę samodzielnie, istnieją przepływowe pompki ręczne lub wlewniki zasilane silniczkiem elektrycznym.
Odmianą lewatywy jest płukanie jelita grubego, zwane hydrokolonoterapią, wykonywane przy użyciu tzw. hydrokolonu, tj. wprowadzanej do odbytu dwudrożnej rurki, o średnicy ok.