mały|Obraz protokoły ślepych podpisów Protokół ślepych podpisów – forma cyfrowego podpisu, w której podpisywany dokument nie jest znany osobie podpisującej. Ślepy podpis może być potem zweryfikowany z wiadomością. Ślepe podpisy są na ogół wykorzystywane w protokołach opartych na prywatności, w których autor wiadomości i podpisujący to różne osoby. Do przykładów należą systemy elektronicznych wyborów i elektronicznych pieniędzy.
Prosta analogią używaną do porównania ze ślepymi podpisami, jest zamykanie wiadomości z kalką w kopercie, która potem jest podpisywana przez inna osobę. Pomimo że osobą podpisująca nie widziała wiadomości, to każdy może potem stwierdzić jej autentyczność.
Ślepe podpisy uniemożliwiają również powiązanie wiadomości z jej autorem, nawet po przekazaniu jej oryginału do osoby która ja wcześniej podpisała. Wykorzystywane jest to w przypadku e-pieniędzy. Bank podpisuje e-pieniądz posiadaczowi konta. Następnie taki pieniądz może zostać łatwo zweryfikowany (łatwo udowodnić, że bank go zatwierdził), jednak nawet bank nie wie komu i kiedy go podpisał. W przypadku e-pieniędzy próba wielokrotnego użycia tego samego banknotu umożliwia ustalenie jego właściciela. Podobnie jest w przypadku elektronicznych głosowań. Każdy jest uprawniony do jednego głosu. Dlatego przed oddaniem głos podpisuje się ślepym podpisem.