Kadłub samolotu został skonstruowany zgodnie z regułą pól – z przewężeniem w miejscu mocowania skrzydeł dla zmniejszenia oporu przy prędkościach okołodźwiękowych.
Ponieważ wkrótce okazało się, że zastosowane silniki są zbyt słabe, od 1959 zaczęto szukać nowych jednostek napędowych, które zmieściłyby się w kadłubie i otworach w dźwigarach skrzydeł. Wybrano silnik Rolls Royce RB.168-1A Spey o ciągu 49,4 kN, podobnej masie i nawet mniejszym zużyciu paliwa. 17 maja 1963 oblatano prototyp nowej wersji S Mk.2, przebudowany z S.1 (numer XK526). Przy tym, zmodernizowano inne podzespoły samolotu, w tym zastosowano mocniejsze podwozie i nieco przedłużone końcówki skrzydeł. Od wersji S.1 łatwo odróżniają ją znacznie większe wloty powietrza do silników. Od 1964 roku do grudnia 1968 zbudowano 84 samoloty wersji S.2 dla Royal Navy. Próby morskie tej wersji rozpoczęto jednak dopiero w 1965. Od lat 60. producentem samolotu był Hawker Siddeley.
Jedyną wersją eksportową była S Mk.50, których 16 zbudowano dla RPA. Prototyp oblatano w styczniu 1965.