Od października 1965 wprowadzano wersję S.2 do 801. dywizjonu z HMS „Victorious”, w 1966 do 809. dywizjonu na HMS „Hermes”, w 1967 do 800. dywizjonu na HMS „Eagle”. Na początku lat 70. rozpoczęło się jednak wycofywanie brytyjskich lotniskowców przenoszących Buccaneery – w 1970 rozwiązano 801 dywizjon, w 1972 – 800 dywizjon i 736 dywizjon szkolny. Samoloty tych dywizjonów przekazywano do RAF-u. Od 1973 weszła do służby wersja S.2D przystosowana do pocisków Martel, ale używano ich operacyjnie dopiero od 1975. Jedynym dywizjonem Buccaneerów w służbie pozostał 809. na HMS „Ark Royal”, rozwiązany po jego wycofaniu w 1978.
Buccaneery uważane były za bardzo udane samoloty, jedne z najlepszych konstrukcji używanych przez FAA. Szczególnie dobre były ich własności lotne na niskim pułapie. Podczas ich służby kilka samolotów jednak uległo wypadkom (w tym 2 S.2 w 1966 i 2 S.1 w 1970). Popularnie były nazywane Banana Jet – „odrzutowy banan”, z powodu przewężenia kadłuba oraz faktu, że początkowo program rozwoju Buccaneera był oznaczony BNA (Blackburn Naval Aircraft – morski samolot Blackburn) lub BANA (Blackburn Advanced Naval Aircraft – ulepszony morski samolot Blackburn).