Leonard James Callaghan (ur. 27 marca 1912 w Portsmouth, zm. 26 marca 2005 w Ringmer) – brytyjski polityk, Premier Wielkiej Brytanii oraz członek Partii Pracy.
W latach 1945–1987 był deputowanym do Izby Gmin. Od 1964 do 1967 r. Kanclerzem Skarbu, w latach 1967–1970 ministrem spraw wewnętrznych, od 1974 do 1976 r. – spraw zagranicznych, od roku 1976 przez trzy lata sprawował funkcję premiera. W 1987 roku otrzymał dożywotni tytuł barona Callaghan of Cardiff. Najdłużej żyjący ze wszystkich premierów brytyjskich.
Życiorys Wczesne lata życia i początki kariery politycznej Przyszły premier urodził się przy Funtington Road nr 38 w Portsmouth w 1912 r. Jego ojciec, James Callaghan, był bosmanem w Royal Navy. Jego matką była Charlotte Cundy. Wykształcenie odebrał w Portsmouth Northern Secondary School. Mimo iż w 1929 r. uzyskał Senior Oxford Certificate nie udało mu się dostać na studia. Rozpoczął więc pracę inspektora podatkowego w Indland Revenue. Uczestniczył wówczas w utworzeniu związku zawodowego pracowników urzędów podatkowych i stał się członkiem jego zarządu. W 1931 r. wstąpił do Partii Pracy.