Premier Rządu Jej Królewskiej Mości thumb|300px|James Callaghan i Jimmy Carter Po niespodziewanej rezygnacji Harolda Wilsona ze stanowiska premiera w 1976 r. Callaghan został jego następcą zarówno na stanowisku premiera, jak i lidera partii. Przed nowym premierem stało trudne zadanie – laburzystowski rząd nie miał większości w Izbie Gmin i musiał szukać porozumienia z mniejszymi partiami, m.in. z Partią Liberalną oraz musiał zgodzić się na referendum w sprawie niepodległości Szkocji i Walii (Szkoci w referendum opowiedzieli się za niepodległością, ale referendum było nieważne, gdyż nie uzyskano wymaganej frekwencji. Walijczycy głosowali przeciw).
Callaghanowi sprzyjała poprawa sytuacji ekonomicznej. Poprawiły się relacje ze związkami zawodowymi, udało się zredukować inflację, wzmocnić funta oraz polepszyć bilans płatniczy. W 1976 r. Izba Gmin przyjęła projekty ustaw dotyczących nacjonalizacji przemysłu lotniczego oraz stoczniowego. W kolejnych latach pozycja rządu zaczęła słabnąć. Wybory samorządowe wygrywała Partia Konserwatywna, a rząd stracił większość w Izbie Gmin. Mimo to pod koniec 1978 r. Callaghan cieszył się większym poparciem społecznym niż przewodząca Opozycji Margaret Thatcher.