W roku 1939 wrocławska kolej wąskotorowa dysponowała taborem, w skład którego wchodziło 8 lokomotyw parowych, 34 wagony pasażerskie, 3 wagony bagażowe i 146 wagonów towarowych. Podczas II wojny światowej, po spadku przewozów w okresie międzywojennym wywołanym rosnącą konkurencją transportu samochodowego, nastąpił ich znaczniejszy wzrost, wynikający m.in. ze zwiększenia zapotrzebowania na transport węgla z portu rzecznego. Po zakończeniu wojny i wejściu ziem zachodnich z Wrocławiem w obręb Polski, koleje we Wrocławiu zostały przejęte przez Polskie Koleje Państwowe. Na przełomie czerwca i lipca 1945 roku Kolejka Wrocławsko-Trzebnicko-Prusicka została połączona ze Żmigrodzko-Milicką Koleją Powiatową, tworząc Wrocławską Kolej DojazdowąJanusz Gołaszewski: Kolejka Wrocławsko-Trzebnicko-Prusicka – odcinek miejski we Wrocławiu, „Świat Kolei” nr 11/2000, s. 22–27..
Znajdująca się na północnym brzegu Odry, przy dzisiejszej ul. Na Polance stacja towarowa od 15 grudnia 1951, kiedy zdecydowano się zlikwidować dotychczasowy dworzec przy pl. Staszica, przejęła funkcję miejskiego dworca osobowego tej linii pod nazwą „Wrocław Wąskotorowy”. Wprowadzenie w latach 50.