nie były jednak praktyczne. Pod koniec lat 20. XX w. w Wielkiej Brytanii opracowano zdalnie kierowany samolot-pocisk Larynx, również o napędzie tłokowym. Pierwszą udaną i zastosowaną na masową skalę bronią tego typu był niemiecki V1, nazywany potocznie „bombą latającą”, napędzany silnikiem pulsacyjnym, z okresu II wojny światowej, o zasięgu do 320 km. W USA i Niemczech (Mistel) podczas wojny na małą skalę stosowano także zdalnie kierowane samoloty przebudowane na samoloty-pociski.
thumb|Mace Rozwój samolotów-pocisków nastąpił po wojnie, w latach 50. XX w. i 60. XX w., kiedy to powstało kilka konstrukcji tego typu, głównie w USA (Matador, Mace, Hound Dog, Regulus), Szwecji (Robot 301), ZSRR i Francji. Ich zasięg wahał się od kilkuset do 3000 km. Amerykański samolot-pocisk dalekiego zasięgu Snark, wprowadzony w 1958, miał zasięg do 10 000 km.
W latach 70. XX w. generalnie zrezygnowano z rozwijania samolotów-pocisków, wobec rozwoju znacznie skuteczniejszych pocisków balistycznych, a także łatwości przechwycenia samolotów-pocisków. Rozwijano natomiast dalej pociski manewrujące, jak BGM-109 Tomahawk, Kalibr.
Pociski skrzydlate napędzane silnikiem rakietowym nie były klasyfikowane jako samoloty-pociskiT. Burakowski, A. Sala: Rakiety... s. 47.
Przypisy
Bibliografia Tadeusz Burakowski, Aleksander Sala: Rakiety bojowe 1900–1970, Wyd. MON, Warszawa 1974
Kategoria:Broń lotnicza