Drugi z mitycznych cesarzy chińskich – Shennong, według tradycji jest autorem opisu 252 gatunków roślin leczniczych, zaś żyjący w latach 2697–2513 p.n.e. Thung Chun kontynuował opisywanie roślin o zastosowaniu medycznym.
Do końca XV wieku głównymi dziełami botaników pozostawały encyklopedyczne, alfabetyczne zestawienia gatunków roślin wraz z opisem ich zastosowań medycznych. Zestawienia takie nazywane były ogrodami zdrowia (Hortus sanitatis) i powstawały przede wszystkim jako wynik opracowań dzieł starożytnych Arystotelesa, Teofrasta, Dioskurydesa i Pliniusza Starego. Wiek XVI przyniósł przełom w naukach przyrodniczych. Botanicy epoki renesansu określani często jako naturaliści tworzyli dzieła, określane jako zielniki lub herbarze, łączące idee sztuki i nauki. Poza naukowymi opisami roślin zawierały one artystyczne ilustracje roślin. O ile w dziełach starożytnych i średniowiecznych opisanych zostało około 1000 gatunków roślin w dziełach botaników renesansowych opisy obejmowały już około 6000 gatunków. Było to związane z poznawaniem roślin pochodzących z dalekich podróży, głównie do Ameryki. W roku 1544 Pierandrea Matthioli w opracowaniu „Di Pedacio Dioscoride libri cinque della historia...” opisał pomidory jako nową odmianę mandragory nazwaną pomi d’oro. Inny naturalista Konrad Gesner opisał pomidora pod nazwą pomum aureum.