W latach 1925–1939 był członkiem zarządu WSM.

W październiku 1923, po wybuchu magazynów z amunicją w Cytadeli, został aresztowany na kilka dni w ramach policyjnych represji wobec domniemanych sympatyków komunistówAndrzej Friszke: Czekanie na rewolucję. Komuniści w II Rzeczypospolitej 1921–1926, Wydawnictwo Krytyki Politycznej 2023, s. 236. ISBN 978-83-67805-08-7..

Podczas obrony Warszawy we wrześniu 1939 po apelu Romana Umiastowskiego opuścił miasto. Po powrocie zaangażował się w działalność Robotniczej Partii Polskich Socjalistów. W 1940 doprowadził do powołania przy WSM Pracowni Architektoniczno-Urbanistycznej (PAU). Uczestniczył również w pracach Komisji Planowania podziemnej Krajowej Rady Narodowej. Podczas powstania warszawskiego był pomysłodawcą utworzenia na Żoliborzu Samorządu Mieszkańców, na którego czele zarządu stanął; był także twórcą Republiki Żoliborskiej, która pomagała mieszkańcom i osobom potrzebującym.

W czasie okupacji niemieckiej wykorzystywał swoje stanowisko dyrektora SPB do niesienia pomocy Żydom szukającym schronienia po stronie „aryjskiej”. Zatrudnił ich w SPB, zdobył „aryjskie” dowody tożsamości, wymagane dokumenty poświadczające doświadczenie zawodowe oraz znalazł zakwaterowanie.