Od 18 lutego 1982 do 29 maja 1986 był prezydentem miasta stołecznego Warszawy. W tym okresie był urlopowany z WP. W lipcu 1986 powrócił do służby wojskowej i objął stanowisko zastępcy Głównego Inspektora Obrony Terytorialnej do spraw szkolenia poza wojskiem, a następnie I zastępcy Głównego Inspektora Obrony Terytorialnej – szefa Inspektoratu Obrony Terytorialnej i Wojsk Obrony Wewnętrznej (od grudnia 1986 do grudnia 1988). Od stycznia 1989 do października 1990 był pełnomocnikiem rządu PRL/RP ds. pobytu wojsk radzieckich w Polsce - przewodniczącym delegacji polskiej w Polsko-Radzieckiej Komisji Mieszanej w Urzędzie Rady Ministrów. W październiku 1990 został przeniesiony do dyspozycji MON. Zawodową służbę wojskową zakończył 24 maja 1991 przechodząc w stan spoczynku.

Przez wiele lat był członkiem władz ZBoWiD, m.in. prezesem Głównego Sądu Koleżeńskiego (od 1976). W latach 1975–1982 był wiceprezesem Zarządu Warszawskiego ZBoWiD, a w kadencji 1985–1990 członkiem Prezydium Rady Naczelnej ZBoWiDWierni tradycjom walki o wolność i demokrację - wierni Polsce Ludowej /w/ "Trybuna Robotnicza", nr 104, 6 maja 1985, s. 1-2. Był także wiceprzewodniczącym Komisji Środowiskowej byłych żołnierzy 1 i 2 Armii WP oraz prezesem Klubu Kombatantów 4. Dywizji Piechoty im. Jana Kilińskiego.