thumb|Grób Magdaleny Gross na nowym cmentarzu na Służewie przy ul. Wałbrzyskiej w Warszawie Magdalena Gross-Zielińska, (ur. 18 stycznia 1891 w Warszawie, zm. 17 czerwca 1948 tamże) – polska rzeźbiarka żydowskiego pochodzenia.
Życiorys Urodziła się w rodzinie Norberta i Róży z Okrętów. Jej dziadkiem był Rudolf Okręt, a wujem Stanisław Aleksander Kempner.
Ukończyła gimnazjum Kurmanowej w Warszawie. Studiowała w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych u Tadeusza Breyera i Hanny Kuny oraz u Filadelfo Simiego we Florencji.
Brała udział w wystawach w warszawskiej Zachęcie w 1915, 1919 i 1921–1922. W 1926 roku miała tam indywidualną wystawę. W 1927 roku otrzymała wyróżnienie za rzeźbę głowy Fryderyka Jarosyegohttps://sztetl.org.pl/pl/biogramy/197158-gross-zielinska-magdalena. Specjalizowała się w kameralnej rzeźbie portretowej i animalistycznej (Gęś japońska 1934). Zajmowała się także rzemiosłem artystycznym, lecz większość jej prac zaginęła w czasie II wojny światowej.
Od 1930 roku zaczęła tworzyć posążki zwierząt z warszawskiego ZOO, zwłaszcza ptaków, zarówno polskich, jak i egzotycznych. Zaprzyjaźniła się z dyrektorem ZOO i jego żoną. Za rzeźbę Żubra otrzymała w 1937 r. złoty medal na Międzynarodowej Wystawie Sztuki w Paryżu.