W 1984 roku w Sztokholmie odbyła się konferencja w sprawie środków budowy zaufania i bezpieczeństwa w Europie, NATO było stroną rozmów rozbrojeniowych.
thumb|Żołnierze NATO (polscy, czescy i węgierscy) w bazie Camp Butmir w Bośni i Hercegowinie w czasie uroczystości z okazji 20. rocznicy przyjęcia do sojuszu, 12 marca 2019 Po rozpadzie ZSRR i Układu Warszawskiego chwilowo przestało istnieć główne zagrożenie ze strony Moskwy, dla którego odparcia powstało NATO. W związku z gwałtowną zmianą układu geopolitycznego na świecie NATO zaczęło przechodzić poważną zmianę strukturalną z sojuszu obronnego na organizację misyjno-interwencyjną działającą poza granicami NATO. W latach 90. organizacja zaczęła się także otwierać na kraje Europy Środkowej i Wschodniej, swoich niedawnych przeciwników w ramach Układu Warszawskiego, dążąc do budowania nowego porządku bezpieczeństwa w Europie. W 1991 roku, podczas sesji Rady NATO, przyjęto deklarację o partnerstwie z krajami tej części Europy, a w 1997 roku, podczas szczytu w Paryżu, podpisano akt o współpracy z Federacją Rosyjską, co miało na celu złagodzenie napięć i promowanie współpracy. Znaczącym krokiem w kierunku rozszerzenia NATO było zaproszenie w 1997 roku Polski, Czech i Węgier do przystąpienia do sojuszu, co dokonało się 12 marca 1999 roku.