Był również pierwszym procesorem zgodnym z listą instrukcji x86 montowanym w komputerach firmy Apple.

Występuje on w dwóch wersjach: Jednordzeniowy Intel Core Solo – będącej w istocie procesorem Intel Core Duo z wyłączonym jednym rdzeniem. Dwurdzeniowy Intel Core Duo – składającej się z dwóch rdzeni, współdzielących pamięć podręczną drugiego poziomu o pojemności 2 MB oraz kontroler szyny FSB.

Architektura komputera Core Duo to rodzina procesorów 32-bitowych. Procesory te zawierają 151 milionów tranzystorów, wliczając w to 2 MB cache L2. W Core Duo zastosowano 12-fazowy potok wykonawczy, co pozwoliło na osiągnięcie maksymalnej częstotliwości taktowania 2,33–2,5 GHz. Dostęp do pamięci cache L2 za pomocą wspólnego kontrolera przyspiesza procedury zachowania spójności pamięci cache, jednak wydłuża opóźnienia w dostępie do niej (z 10 cykli w Pentium M do 14 w Core).

Core, pomimo tego, iż używał podstawki Socket M, tej samej, której używały procesory Pentium M, nie był obsługiwany przez starsze chipsety. Chipsety, które obsługiwały procesory Intel Core: 945GM, 945PM, 945GT, 965GM, 965PM, oraz 965GT.

Szyna systemowa taktowana była standardowo częstotliwością 667 MHz (166 MHz Quad Pumped Bus).

Zobacz też Intel Core 2 Intel Core Microarchitecture

Kategoria:Procesory Intel