Andrzej Zygmunt Hrynkiewicz, (ur. 29 maja 1925 w Wilnie, zm. 13 października 2016 w Krakowie) – polski fizyk, w czasie II wojny światowej żołnierz Armii Krajowej, aresztowany w 1944, zesłany do obozu pracy w kopalni węgla w Donbasie. Był jednym z najwybitniejszych polskich fizyków okresu powojennego. W ciągu swej blisko 70-letniej działalności naukowej uzyskał szereg osiągnięć, które stanowią trwały wkład w rozwój fizyki, a zwłaszcza fizyki jądra atomowego i fizyki fazy skondensowanej materii oraz fizyki medycznej.
Życiorys Dzieciństwo i młodość w Wilnie Jego rodzice urodzili się we Lwowie. Ojciec Józef był fizykiem, a matka Stanisława z domu Paszkowska matematyczką. Zmarła, gdy miał dwa lata. Druga żona jego ojca, Zofia Okołów-Hrynkiewicz, którą Andrzej Hrynkiewicz traktował jak prawdziwą matkę, była lekarzem okulistą i do wybuchu II wojny światowej pracowała w Klinice Okulistycznej Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Jego ojcem chrzestnym był fizyk Henryk Niewodniczański, kolega i przyjaciel jego ojca z Zakładu Fizycznego Uniwersytetu Stefana Batorego.