Doradczy Komitet Polityczny Doradczy Komitet Polityczny był najwyższym organem polityczno-wojskowym. Stanowił forum konsultacji pomiędzy państwami-sygnatariuszami w sprawach dotyczących realizacji postanowień układu. Powołano go w styczniu 1956 r. na mocy art. 6 Układu o przyjaźni, współpracy i pomocy wzajemnej. Do jego najważniejszych zadań należało: prowadzenie konsultacji w sprawach dotyczących wspólnych interesów państw członkowskich, wypracowanie założeń koalicyjnej doktryny wojennej, ocena aktualnej sytuacji polityczno-militarnej, podejmowanie decyzji w sprawach zapewnienia wspólnej obrony i umacniania zdolności obronnych państw sojuszu, powoływanie nowych organów doradczych i dowodzenia oraz przyjmowanie sprawozdań Naczelnego Dowódcy Zjednoczonych Sił Zbrojnych o stanie koalicyjnej obronności. W skład Doradczego Komitetu Politycznego wchodzili premierzy rządów państw-sygnatariuszy, ministrowie spraw zagranicznych, I sekretarze partii komunistycznych i ministrowie obrony narodowej. W składzie delegacji biorących udział w obradach, oprócz premierów, ministrów obrony narodowej i spraw zagranicznych oraz I sekretarzy, uczestniczyli również przedstawiciele partii komunistycznych, sztabów generalnych, ministerstw nadzorujących produkcję zbrojeniową, eksperci itp.