Równocześnie aparat ruchu uległ przekształceniom umożliwiającym szybkie poruszanie się w otwartym terenie.
W jego kończynach doszło do dalszej redukcji palców bocznych, w wyniku czego zwierzę charakteryzowało się trójpalczastą stopą z wyraźnie dominującym palcem środkowym, na którym niemal wyłącznie spoczywał ciężar ciała. Przedtrzonowce były równe wielkością, a niekiedy większe od zębów trzonowych. Było to zwierzę wyraźnie lepiej przystosowane do życia w przerzedzonych lasach oraz na zadrzewionych oraz suchych stepach. Osiągał około 70 cm wysokości w kłębie, a więc wielkość porównywalną z owczarkiem niemieckim.
Miohippus przetrwał do najwcześniejszego miocenu . Po stadium Miohippus dalsza ewolucja koniowatych stała się bardziej złożona i wielokierunkowa. Rozwinęły się formy boczne, takie jak Anchitherium i Hypohippus, które przez długi okres występowały zarówno w Europie, jak i w Ameryce, by ostatecznie wymrzeć na początku pliocenu.
W Ameryce Północnej doszło do ponownego różnicowania się linii rozwojowych, które ewoluowały niezależnie, zajmując odmienne nisze ekologiczne. Proces ten nie wskazuje na jednolity, celowy kierunek przemian, lecz raczej na rozszerzanie spektrum przystosowań środowiskowych. rozprzestrzeniły się do Starego Świata przez lądowe połączenie w rejonie Cieśniny Beringa i występowały na rozległych obszarach Eurazji przez znaczną część miocenu.