Drugi album, Punishment for Decadence ukazuje progresję w bardziej złożone dźwięki gitary i basu poprzez unison. Tempo zmienia się naprzemiennie z sekcji o średnim tempie do nieregularnych wolnych pasaży, przeplatanych z szybkimi sekcjami. Teksty zespołu podjęły tematy takie jak polityka i osobista introspekcja.
No More Color został wyprodukowany przez Pete’a Hintona oraz sam zespół. Muzyka stała się bardziej techniczna przez mody i apreggia grane na gitarze. Prócz tego kolorytu dodały solówki w skali chromatycznej oraz „chrupiące” akordy i szybkie tempo. Ścieżki perkusji, w przeciwieństwie do poprzednich albumów, zaczęły być bardziej skomplikowane, a równe metrum 4/4 porzucono na rzecz metrum nieregularnych, co stało się znakiem rozpoznawalnym. Linie basowe również uległy zmianie, od kiedy Ron opanował technikę trzypalcową, co pozwoliło podwoić rytm i grać bardziej skomplikowane riffy. Najlepszymi przykładami jest otwierający „Die By My Hand” z dynamicznym zadziornym riffem oraz harmoniczny molowy riff w „Mistress of Deception”. Na albumie występują mroczne motywy, które można by scharakteryzować jako Death metal, lecz zespół czerpie wiele wpływów z innych gatunków metalu. Zamykający płytę, jak się później okaże, proroczy utwór „Last Entertainment” (Ostatnia Rozrywka) ukazuje się w telewizji.