Białe kwiaty – wspomnienie Cypriana Kamila Norwida z 1856 roku, opublikowane w krakowskim Czasie w 1857.
Charakterystyka Czarne kwiaty stanowiły w zmierzeniu Norwida nowatorski przykład prozy opisowej wolnej zarówno od książkowego klasycyzmu jak i od czasowych formułek dziennikarskich. Przykład wyraźnie autora nie zadowolił, gdyż wkrótce po napisaniu tego utworu, postanowił uzupełnić go drugim, w którym mógłby pełniej przedstawić swoje stanowisko i głoszone przez siebie zasady estetyczne. Tak w dwa miesiące od powstania Czarnych kwiatów powstały Białe kwiaty. O ile pierwszy utwór był praktyką nowej estetyki, drugi miał być jego teorią. Norwid nazwał te wspomnienia białymi, ponieważ wskazane w nich środki ekspresji artystycznej zostały przez niego scharakteryzowane jako bezbarwne, bezmyślne, nic nie opowiadające, białe właśnie. Utwór składa się ze wstępu, refleksji o Niobe i słowach Hamleta, refleksji o wyrazach białych, epizodów I-V, refleksji o sposobach propagowania nowej estetyki i epizodów VI-VII.